Klub Hodowców Gołębi Zamojskich

Projekt wzorca Gołębia Zamojskiego

Pochodzenie:

Zamość i pobliskie miejscowości południowo-wschodniej Polski, na przełomie XVII-XVIII wieku. Rasa ta wyhodowana została na podstawie krzyżówki miejscowych gołębi lotnych z gołębiami przywiezionymi z dawnej Persji. Gołębie te pierwotnie miały nazwę "Perskie". Niektórzy hodowcy jeszcze obecnie używają tej potocznej nazwy "Perskie" Rasa ta po 1945 roku rozprzestrzeniła się na cały kraj. Pozwoliło to przy udziale wielu hodowców doprowadzić tę rasę do jej obecnego wyglądu i przyjąć nazw "Zamojski" od miejscowości w której została wyhodowana.

Wrażenie ogólne:

Gołąb średniej wielkości o wydłużonej sylwetce, gładkogłowy albo czubaty, jednokolorowy lub pstry, na średnio wysokich nogach, upierzenie zwarte, dobrze przylegające, skrzydła noszone na ogonie, żywe usposobienie, typowy gołąb lotny.

Wzorzec: cechy rasowości.

Głowa: Lekko wydłużona, średniej wielkości, czoło wypukłe, szerokie i dość wysokie, gładkogłowe i z czubkiem. Szczyt czuba wraz ze środkiem oka i nasadą woskówek nosowych tworzy jedną linię i nie wystaje ponad głowę. Czub swoim kształtem przypomina sierp z ostro zakończonym wierzchołkiem (jak na rysunku).
Oczy: Średniej wielkości z perłową tęczówką i czarną źrenicą, u białych ciemne. U białogłowych spotyka się gołębie zarówno z perłową jaki czarną tęczówką. Przy ocenie należy jednak premiować gołębie z tęczówką perłową.
Brew: Nie za szeroka, jasno-cielista.
Dziób: Średniej długości, nie za gruby, jasny, tworzy z czołem kąt rozwarty, woskówki małe, przylegające, biało przypudrowane.
Szyja: Średniej długości, dość silna, podgardle łagodnie wykrojone i zaokrąglone. U czubatych z tyłu szyi z upierzenia tworzy się grzywa która przechodzi w czubek bez wyraźnego oddzielenia czubka od grzywy .
Pierś: Nie za szeroka, wypukła, wysunięta do przodu, lekko uniesiona.
Plecy: Nie za szerokie, wydłużone, lekko ukośnie opadające, tworzą z ogonem jedną linie.
Skrzydła: Mocne, dobrze przylegające, lotki noszone na ogonie, długie ale nie dochodzące do końca ogona.
Ogon: Dość długi, lekko rozszerzający się przy końcu, noszony w jednej linii z linią pleców.
Nogi: Mniej niż średniej długości, skoki i palce nieopierzone, pazurki jasne.
Upierzenie: Szerokie, obfite, mocne, dobrze przylegające.

Kolor i rysunek.

Jednokolorowe: białe, czarne, czerwone, kawowe, żółte, niebieskie, grochowe. Pstre we wszystkich kolorach. Pstre barwnogłowe: głowa, śliniaczek, regularne plamy na tarczach skrzydeł i plecach, oraz ogon w kolorze, piersi i lotki białe. Pstre o białej głowie, lotkach i ogonie.

Duże błędy:

Duża, kostkowa głowa; spłaszczone czoło, za szeroki lub skrzywiony czubek; długi lub ciemny dziób; oczy małe lub niewłaściwego koloru; brew czerwona lub ciemna; opierzone nogi; ciemne paznokcie; ogon uniesiony do góry lub oparty o podłoże; skrzydła noszone pod ogonem; więcej niż 12 sterówek w ogonie; za mała, za szeroka i nie proporcjonalna figura; za wysoka postawa; kolor mało intensywny i bez połysku.

Uwagi do oceny:

Budowa figury - postawa - głowa - kształt czuba - dziób, oczy, brew i ich kolor - kolor upierzenia - ogólny wygląd.

Grupa IX Lotne
Obrączka numer 7
Wydanie 2001

Klub Hodowców Gołębi Zamojskich

Projekt wzorca Gołębia Zamojskiego

Nasze pupile